Archiwum: Kwiecień 2016

CHINKI NA NAJWYŻSZYM PODIUM TURNIEJU KWALIFIKACYJNEGO DLA AZJI, AUSTRALII I OCEANII

kom_cancan

Nie było niespodzianek w walkach finałowych olimpijskiego turnieju kwalifikacyjnego dla Azji, Australii i Oceanii, który zakończył się w chińskim Qian’an. Na najwyższym stopniu podium stanęły trzy zawodniczki gospodarzy: Ren Cancan (51 kg), Yin Junhua (60 kg) oraz Li Qian (75 kg), sygnalizując rosnącą formę przed Mistrzostwami Świata w Astanie, jak i Igrzyskami Olimpijskimi w Rio de Janeiro.

Wprawdzie olimpijskie paszporty wywalczyły bezpośrednio tylko finalistki zawodów, ale ważnymi w kontekście ich ewentualnych medalowych sukcesów w Astanie, były pojedynki barażowe o 3. miejsce, które również może okazać się premiujące do Rio. I tutaj mieliśmy prawdziwą sensację, gdyż swoją przegrała pięciokrotna mistrzyni świata wagi papierowej i brązowa medalistka olimpijska z Londynu (2012) Chungneijang Marykom czyli Mary Kom. Hinduska, która w półfinale uległa jednogłośnie na punkty Ren Cancan, tym razem również w takich rozmiarach przegrała z reprezentującą Tajwan Lin Yu-Ting.

WYNIKI WALK FINAŁOWYCH [na pierwszym miejscu zwyciężczynie]

51 KG
Ren Cancan (Chiny) – Yodgor Mirzoyeva (Uzbekistan) 3-0

60 KG
Yin Junhua (Chiny) – Shelley Watts (Australia) WO.

75 KG
Li Qian (Chiny) – Dariga Shakimova (Kazachstan) 3-0

WYNIKI WALK BARAŻOWYCH O 3. MIEJSCE [na pierwszym miejscu zwyciężczynie]

51 KG
Lin Yu-Ting (Tajwan) – Chungneijang Marykom (Indie) 3-0

60 KG
Luu Thi Duyen (Wietnam) – Tassamelee Thongjan (Tajlandia) 3-0

75 KG
Chen Nien-Chin (Tajwan) – Jang Un-Hui (KRLD) 2-0

23. MPJ: DWA ZŁOTA DLA PODOPIECZNYCH KAROLINY MICHALCZUK. NAJLEPSZYM KLUBEM GORZOWSKI ORKAN

orkan16

W Krakowie zakończyły się dzisiaj 23. Mistrzostwa Polski Juniorów w Boksie. Złotymi medalami i pasami mistrzowskimi podzielili się zawodnicy z 9 klubów. Aż dwa złota przypadły w udziale zawodnikom PACO Lublin, a więc podopiecznym naszej byłej wielkiej mistrzyni pieści, a dzisiaj trenerki, Karoliny Michalczuk. Kibice zgromadzenie w hali Wisły przy ul. Reymonta zobaczyli 10 walk, z których wszystkie zakończyły się werdyktami jednogłośnymi.

Mistrzami Polski Juniorów A.D. 2016 zostali w kolejności wag: Karol Warda (Berej Boxing Lublin, 49 kg), Dawid Miziołek (JKB Jawor Team Jaworzno, 52 kg), Damian Durkacz (KS Spartan Knurów, 56 kg), Konrad Białas (KS Energetyk Jaworzno, 60 kg), Karol Kowal (BKS Skorpion Szczecin, 64 kg), Eryk Apresyan (CWZS Zawisza Bydgoszcz, 69 kg), Wiktor Szadkowski (KS PACO Lublin, 75 kg), Michał Soczyński (KS PACO Lublin, 81 kg), Kamil Offman (BKS Orkan Gorzów Wielkopolski, 91 kg) i Radosław Kawczak (KSW Tygrys Elbląg, +91 kg).

Najlepszym zawodnikiem zawodów uznano zwycięzcę wagi ciężkiej (91 kg), Kamila Offmana, zaś nagrodę dla najlepszego pięściarza z Małopolski otrzymał wicemistrz Polski wagi superciężkiej (+91 kg), Grzegorz Basta. Wyróżniono także Macieja Demela, doceniając jego sędziowanie podczas Mistrzostw Polski.

Klasyfikację drużynową wygrał BKS Orkan Gorzów Wielkopolski (41 pkt), wyprzedzając KS PACO Lublin (40 pkt) i BKS Skorpion Szczecin (39 pkt). W Klasyfikacja okręgów zwyciężył OZB Śląski (107 pkt.), przed OZB Kujawsko-Pomorskim (89 pkt) i OZB Pomorskim (70 pkt).

WYNIKI WALK FINAŁOWYCH [na pierwszym miejscu zwycięzcy]

49 KG
Karol Warda (Berej Boxing Lublin) – Mateusz Janduła (Gwardia Wrocław) 3-0

52 KG
Dawid Miziołek (JKB Jawor Team Jaworzno) – Adam Pluskowski (BKS Skorpion Szczecin) 3-0

56 KG
Damian Durkacz (KS Spartan Knurów) – Mateusz Rudnicki (Wisłok Rzeszów) 3-0

60 KG
Konrad Białas (KS Energetyk Jaworzno) – Kordian Wyciszkiewicz (06 Kleofas Katowice) 3-0

64 KG
Karol Kowal (BKS Skorpion Szczecin) – Patryk Urbański (Gwardia Wrocław) 3-0

69 KG
Eryk Apresyan (CWZS Zawisza Bydgoszcz) – Marcin Orzech (UOLKA Ostrów Mazowiecka) 3-0

75 KG
Wiktor Szadkowski (KS PACO Lublin) – Piotr Szczukowski (UKS Boxing Team Chojnice) 3-0

81 KG
Michał Soczyński (KS PACO Lublin) – Filip Foryś (BKS Skorpion Szczecin) 3-0

91 KG
Kamil Offman (BKS Orkan Gorzów Wielkopolski) – Wojciech  Czarkowski (KS Garda Gierałtowice) 3-0

+91 KG
Radosław Kawczak (KSW Tygrys Elbląg) – Grzegorz Basta (PTB Tiger Tarnów) 3-0

KAZACHOWIE I UZBECY KRÓLAMI PRZEDOLIMPIJSKIEGO POLOWANIA W QIAN`AN

azja_kwal

Przedolimpijska karuzela nabiera tempa. Wczoraj w w chińskim mieście Qian’an zakończył się trzeci z planowanych czterech wielkich kontynentalnych turniejów kwalifikacyjnych do Igrzysk Olimpijskich w Rio de Janeiro. Po zaciętej rywalizacji wyłoniono 30 zawodników, którzy otrzymali prawo startu w sierpniu w Brazylii.

Królami przedolimpijskiego polowania dla zawodników z Azji, Australii i Oceanii byli Kazachowie i Uzbecy, którzy wykorzystali po sześć kwalifikacyjnych szans. W Rio de Janeiro wystąpi także po czterech Chińczyków i Mongołów, po dwóch Australijczyków, Filipińczyków i Tajów oraz jeden zawodnik z Indii, Japonii, Jordanii oraz Kirgistanu.

WYNIKI WALK FINAŁOWYCH [na pierwszym miejscu zwycięzcy]

49 KG
Khasanbay Dusmatov (Uzbekistan) – Rogen Ladon (Filipiny) 2-1

52 KG
Shahobiddin Zoirov (Uzbekistan) – Hu Jianguan (Chiny) 2-1

56 KG
Chatchai Butdee (Tajlandia) – Shiva Thapa (Indie) 3-0

60 KG
Dorjnyambuu Otgondalai (Mongolia) – Charlie Suarez (Filipiny) 2-1

64 KG
Abylaykhan Zhusupov (Kazachstan) – Battarsukh Chinzorig (Mongolia) 2-1

69 KG
Shakhram Giyasov (Uzbekistan) – Sailom Ardee (Tajlandia) 3-0

75 KG
Zhanibek Alimkhanuly (Kazachstan) – Zhao Minggang (Chiny) TKO 2

81 KG
Elshod Rasulov (Uzbekistan) – Adilbek Niyazimbetov (Kazachstan) 2-0

91 KG
Rustam Tulaganov (Uzbekistan) – Yu Fengkai (Chiny) WO.

+91 KG
Ivan Dychko (Kazachstan) – Bakhodyr Zhololov (Uzbekistan) 3-0

WYNIKI WALK BARAŻOWYCH O 3. MIEJSCE [na pierwszym miejscu zwycięzcy]

49 KG
Gankhuyag Gan-Erdene (Mongolia) – Laishram Devender Singh (Indie) 3-0

52 KG
Olzhas Sattibayev (Kazachstan) – Azat Usenaliyev (Kirgistan) 3-0

56 KG
Kairat Eraliyev (Kazachstan) – Mario Fernandez (Filipiny) 3-0

60 KG
Daisuke Narimatsu (Japonia) – Shan Jun (Chiny) 3-0

64 KG
Hu Qianxun (Chiny) – Ermek Sakenov (Kirgistan) 2-1

69 KG
Tuvshinbat Byamba (Mongolia) – Eumir Marcial (Filipiny) 3-0

75 KG
Daniel Lewis (Australia) – Narmandakh Shinebayar (Mongolia) 3-0

81 KG
Erkin Adylbek uulu (Kirgistan) – Azizbek Achilov (Turkmenistan) 3-0

91 KG
Jason Whateley (Australia) – Dzhakhon Kurbanov (Tadżykistan) 2-1

+91 KG
Hussein Eshaish Iashaish (Jordania) – Abdulmajid Sepahvandi (Iran) 3-0

MOLINA ZNOKAUTOWAŁ ADAMKA W WALCE WIECZORU PBN W KRAKOWIE. ŚWIETNY CIEŚLAK

adamek_molina

Eric Molina (25-3, 19 KO) znokautował jak zwykle dzielnego i twardego Tomasza Adamka (50-5, 30 KO) podczas gali Polsat Boxing Night w Krakowie. Amerykanin z meksykańskimi korzeniami zaczął bardzo zachowawczo. Tomek natomiast uruchomił lewą rękę. To nie były mocne uderzenia, ale jab pracował niczym automat. Tak minęły trzy minuty. Molina wyraźnie usypiał i czekał na mocną kontrę. Na początku drugiej rundy przestrzelił prawym krzyżowym, również prawym podbródkiem, ale w środku w końcu namierzył głowę Tomka prawym sierpowym, wyraźnie nim wstrząsając. Rzucił się na Polaka, ale po chwilowym szturmie znów oddał zupełnie inicjatywę. Bardzo podobnie wyglądało starcie numer trzy. Dwie minuty i pięćdziesiąt sekund to pełna kontrola „Górala”, ale na samym finiszu Molina znów nim wstrząsnął bombą ze swojej prawej ręki. – Mówiłem ci, uważaj na to, on czeka tylko na kontrę z prawej ręki – grzmiał w narożniku Roger Bloodworth. Amerykanin podkręcił trochę tempo w piątym starciu, lecz kiedy on atakował. Adamek zachowywał większą czujność i okazało się, że nieaktywny Molina jest groźniejszy niż Molina aktywny. Mimo wszystko Eric się rozkręcał z każdą minutą i w piątej odsłonie atakował jeszcze ostrzej, próbując mocnym prawym sierpem przełamać gardę Tomka. Amerykanin miał bardzo udaną szóstą rundę. Konsekwentnie bił mocnym prawym hakiem na żebra, robiąc sobie coraz częściej miejsce na ulokowanie czegoś na górze. W siódmej Tomek musiał coś pozmieniać i zaczął powoli przyjmować wymiany z dużo większym i silniejszym oponentem. Wydawało się, że Molina po prostu łamie naszego „Górala”, ten jednak po raz kolejny udowodnił, że gdy jest zraniony i naruszony, bywa najgroźniejszy. Po słabszym okresie wyszedł do ósmej rundy i to on przejął stery, kilka razy soczyście lokując swój prawy na głowie przeciwnika. Najciekawsza, najdramatyczniejsza była dziewiąta odsłona. Tomek poszedł z silniejszym Moliną na wyniszczenie. Sam przyjął kilka mocnych bomb, jednak to on miał inicjatywę, a dwa razy swoim prawym krzyżowym zrobił wyraźnie wrażenie nad Ericem. Niestety boks, a szczególnie waga ciężka, bywa brutalna. Molina przestał boksować, zaczął znów czekać na szansę punchera i niestety doczekał się. Niemal równo z gongiem huknął prawym krzyżowym, idealnie na szczękę Tomka. Ten padł ciężko, lodując już za linami. Runda się skończyła, ale gong nie ratuje i Leszek Jankowiak zmuszony był wyliczyć dzielnego „Górala” do dziesięciu.

Michał Cieślak (12-0, 8 KO) demoluje jednego zawodnika po drugim, nawet pomimo wzrastającej klasy jego rywali. Tym razem o sile Polaka na własnej skórze przekonał się ceniony Francisco Palacios (23-4, 14 KO)! Bombardier z Radomia zaczął w swoim stylu. Ostry pressing i potężne uderzenia z obu rąk, na zmianę na górę i na dół. Portorykańczyk podjął rękawicę i choć był cały czas na wstecznym, starał się odpowiadać. W połowie drugiej rundy krótki lewy sierp Michała zamroczył przeciwnika, ale ten szybko sklinczował i przetrwał chwilowy kryzys. „Śliski” przeciwnik ostro obrywał, ale przy tym również przepuszczał sporo ciosów Michała, który zmienił taktykę i coraz częściej obijał hakami żebra dwukrotnego pretendenta do tytułu mistrza świata. W czwartym starciu po dwóch ciosach na korpus Cieślak trafił mocnym lewym sierpowym, lecz Portorykańczyk sprytnie wykorzystał liny i znów przetrwał. Ale tylko na kilkadziesiąt sekund. Michał przepuścił lewy prosty rywala i huknął prawym sierpowym na szczękę. Palacios padł na matę i z wielkim trudem powstał na osiem. Sędzia puścił pojedynek, jednak po kolejnych dwóch ciosach w obawie przed ciężkim nokautem wkroczył do akcji.

W ciekawej konfrontacji na szczycie polskiej wagi ciężkiej Andrzej Wawrzyk (32-1, 18 KO) pokonał przed czasem Marcina Rekowskiego (17-3, 14 KO). „Reks” rozpoczął niby agresywnie, ale po krótkim zrywie obaj stanęli na środku ringu, szukając jakiejś szansy na mocną bombę. Andrzej trochę uśpił rywala i po kilku „leniwych” lewych wystrzelił szybkim prawym na szczękę, rzucając Marcina na deski. Gdy Leszek Jankowiak doliczył do ośmiu, zabrzmiał gong. Po przerwie Marcin za wszelką cenę starał się skrócić dystans, ale nie był w stanie podejść pod znacznie wyższego, a przy tym dobrze pracującego nogami i jabem. W czwartym starciu Rekowski zaczynał ataki ciosami na korpus, ale nadal nie znajdywał recepty na „Guliwera”. Wawrzyk piątą odsłonę zaczął ładnym jabem, potem dodał dwa bardzo mocne prawe krzyżowe, mocno rozkwaszając nos przeciwnika. To rozwścieczyło Marcina, który na finiszu przeprowadził skomasowany szturm. Wszystko wyglądało dla niego bardzo dobrze przez dwie i pół minuty szóstej rundy. W końcu zepchnął Wawrzyka do lin i zaczął zyskiwać przewagę, lecz nagle… Cofający się Andrzej huknął nagle prawym podbródkiem i pod Marcinem ugięły się nogi. Padł i z wielkim trudem powstał, mając jeszcze wyraźnie problemy z błędnikiem. Sędzia Jankowiak puścił walkę, bo do gongu zostało kilka sekund, zanim on jednak zabrzmiał, Marcin zainkasował jeszcze dwie mocne bomby i ledwo co doszedł do narożnika. Minuta odpoczynku okazała się zbyt krótka. Wawrzyk na początku siódmego starcia strzelił lewym sierpem, Rekowski znów „zatańczył” i szybko do akcji wkroczył Leszek Jankowiak w obawie przed ciężkim nokautem.

W dobrym stylu na polski ring, ale również pod skrzydła Andrzeja Gmitruka powrócił Mateusz Masternak (37-4, 26 KO), który pewnie wypunktował Erica Fieldsa (24-4, 16 KO). „Master” rozpoczął od ciosów na korpus, ale już w pierwszej rundzie dwa razy dosięgnął Amerykanina prawym krzyżowym. W drugiej polował dla odmiany akcją prawy na prawy, czując się odrobinę szybszym, a także prawym overhandem. Na starcie trzeciej odsłony były mistrz Europy dołożył skuteczny lewy prosty, którym ustawiał sobie przeciwnika na prawą ręką. Po przerwie Masternak konsekwentnie obijał tułów i bezpiecznie boksował jabem. Spuścił trochę z tonu, ale już w piątej rundzie podkręcił tempo i karcił Fieldsa prawymi krzyżowymi oraz sierpami. W szóstej obraz pojedynku się nie zmieniał, choć Fields próbował momentami przechodzić do pressingu i ofensywy. Polak jednak wszystkie ciosy przyjmował spokojnie na szczelną gardę. W końcówce siódmego starcia Fields na dobrą sprawę po raz pierwszy naprawdę mocno trafił – prawym sierpem, lecz na Mateuszu to uderzenie nie zrobiło większego wrażenia. Dalej kontrolował wydarzenia w ringu i swoimi akcjami złożonymi z trzech-czterech ciosów, nawet gdy bił na gardę, to za każdym razem przynajmniej jedno uderzenie dochodziło celu. W końcówce dziewiątej odsłony Mateusz naruszył przeciwnika krótkim lewym sierpem, jednak zaraz potem zabrzmiał gong i nie udało się mu dobić zranionej ofiary. Ostatnie trzy minuty to dalsza dominacja „Mastera”. Jedyne czego zabrakło, to chyba tylko „czasówki”. Przy werdykcie oczywiście emocji już nie było żadnych. Największą tajemnicą tej walki okazał się sędzia Tuszyński, który jakimś cudem wyciągnął jedną rundę na korzyść Fieldsa (99:91). Dwaj pozostali typowali 100:90, bo inaczej po prostu nie dało się tego punktować…

Cztery długie miesiące musiał czekać Michał Syrowatka (14-1, 4 KO) na rewanż z Rafałem Jackiewiczem (48-15-2, 22 KO) za niespodziewaną porażkę przed czasem. Znany ze specyficznego poczucia humoru i wyjść do ringu z muzyką pod konkretnego rywala Rafał tym razem wybrał wiele mówiący utwór „Zatańczysz ze mną jeszcze raz”… Już na starcie było więc ciekawie. Michał zaczął ostrożnie ciosami na korpus, choć w końcówce pierwszej rundy zaatakował troszkę odważniej. Z kolei Rafał polował obszernym prawym w okolice ucha. Po przerwie Jackiewicz musnął tylko brodę przeciwnika długim prawym prostym, ten jednak za moment odpowiedział lewym sierpowym. Syrowatka rozluźnił się w trzeciej rundzie, uruchomił nogi, konsekwentnie obijał prawym hakiem lewą stronę korpusu oponenta, a wszystko zaakcentował ładnym prawym sierpowym. Jackiewicz nieźle zaczął czwarte starcie, ale końcówkę znów lepiej zaakcentował Syrowatka, która ponawiał akcje i bił seriami dwóch-trzech ciosów. Tuż po rozpoczęciu piątej rundy Michał potężnym prawym hakiem pod lewy łokieć zabrał oddech Rafałowi, który na dobrą minutę stanął w miejscu. Dodatkowo tuż przed gongiem po przypadkowym zderzeniu głowami pękł mu lewy łuk brwiowy. Syrowatka złapał odpowiedni rytm i czując chwilowy kryzys rywala podkręcił dodatkowo tempo w kolejnej odsłonie. W siódmym starciu deja vu z ich pierwszej walki, tylko z odwróconymi rolami. To Jackiewicz polował na jeden, nokautujący cios, a Syrowatka niczym weteran boksował swoje, co umożliwiała mu doskonała praca nogami. W ósmym przewaga podopiecznego Andrzeja Liczika jeszcze bardziej się powiększyła. W dziewiątej rundzie obraz walki się nie zmieniał. Szybszy i dokładniejszy Syrowatka zaczynał kombinacje prawym na dół, by poprawiać od razu lewym i prawym sierpem na górę. W ostatnich trzech minutach Jackiewicz rzucił się do ataku, lecz nauczony doświadczeniami z grudnia ubiegłego roku Syrowatka boksował rozsądnie i uważnie w defensywie. Przyjął jeden mocny lewy sierp, ale na więcej Rafała już nie było stać. Po ostatnim gongu sędziowie punktowali 96:94, 96:94 i 98:93 – wszyscy na korzyść Syrowatki!

Ze łzami w oczach Ewa Brodnicka (10-0, 2 KO) tłumaczyła swoją decyzję o wycofaniu się z potyczki z Anitą Torti (9-5-1, 3 KO). – Wielki dramat. Jest mi naprawdę przykro. Okazało się, że kontuzja kolana jest naprawdę poważna. Lekarze robili wszystko co się da. Zastrzyki, blokady, ale nic nie pomogło. Wypłakałam się już trochę dzisiaj, przepraszam wszystkich. Ten uraz wykluczy mnie od czterech tygodni w takiej łagodnej wersji, aż do pół roku przy najgorszym scenariuszu. Dzisiejszy start mógłby prowadzić do jeszcze gorszej kontuzji. Na pewno spotkam się z Torti, ale dopiero wtedy, gdy pozwoli mi na to zdrowie – powiedziała Brodnicka. Ewa Piątkowska oraz Sasza Sidorenko zgodziły się na walkę z Włoszką, ale ta z kolei po krótkim namyśle odmówiła. Czeka na „Kleo”.

źródło: bokser.org